خیلی جالب است که بدانید ریتم موسیقی و یا بطور کلی موزیک، روی ضربان قلب تاثیر می گذارد.
ریتم های تندتر، ضربان قلب را بالا و ریتم های آرام، ضربان قلب را پایین می آورد.
در ادامه ی این مطلب بیشتر در این رابطه با شما صحبت می کنیم.

درست است که موسیقي اغلب بخش بزرگی از زندگی ما را تشکیل می دهد و خاصیت نشاط بخشی دارد .
اما هنوز نمی دانیم که چطور می تواند در بهبود سلامت قلب هم موثر باشد.
جالب است بدانید ذهن و بدن هر دو موسیقی را فورا تشخیص می دهند.
زمانی که به موسیقی گوش می دهیم، ضربان قلب در مقایسه با مواقع سکوت افزایش می یابد.
این افزایش ضربان البته به ریتم موسیقی بستگی دارد.

این در حالی است سیستم عصبی سمپاتیک میزان ضربان قلب را با ترشح آدرنالین افزایش داده
و سیستم عصبی پاراسمپاتیک این ضربان را کند کرده و به استراحت قلب کمک می کند.
افراد مبتلا به بیماری های قلبی معمولا سطوح بالاتری از اضطراب را تجربه می کنند ریتم غیر طبیعی قلب علامت اولیه این اضطراب است.

آموزشگاه موسیقی

این در حالی است که بیماران در هنگام گوش دادن به موسیقي کاهش تپش قلب و فشار خون را تجربه می کنند.
موسیقی با کند کردن تنفس و اجازه به تنفس عمیق تر، نقش مهمی در کاهش فشار خون دارد.

موسیقی به تسکین درد هم کمک می کند.
یعنی حتی در روش های دردناک مانند عمل جراحی قلب باز نیز موسیقی می تواند ترشح طبیعی اکسی توسین را افزایش دهند
و به تسکین درد کمک می کند.
کاری که داروها و مخدرهای ضد درد نیز انجام می دهند.

در این میان افسردگی نیز به موسیقي درمانی پاسخ می دهد.
این در حالی است که مبتلایان به افسردگی دو برابر بیش از دیگران در معر ض خطر نارسایی قلب، فیبریلاسیون دهلیزی، سکته مغزی و یا حمله قلبی هستند.
موسیقی اثر نشاط بخش دارد و کاملا به سود بیماران مبتلا به افسردگی است.

نوازندگان سازهای مختلف گاهی به دردهای عضلانی خاصی مبتلا میشوند که شاید علت آن را ندانند و یا درمانی برای آن پیدا نکنند.
در این مقاله ما راهنمایی برای شما تهیه کرده ایم که هنگامی که به دردهای به خصوص نوازندگی دچار شوید بدانید منشا این درد کجاست و حال چه باید کرد.

نوازندگان ممکن است مانند هر انسان دیگری دچار مشکلات سیستم حرکتی شوند
ولی بعضی مشکلات و بیماری ها در ایشان بیشتر دیده میشوند.
مهمترین علامت این بیماری ها درد است که میتواند در انجام نوازندگی مشکلات زیادی را بوجود آورد.
این درد میتواند به علت مشکلات و بیماری های خاص نوازندگان در عضلات، تاندون ها، اعصاب و مفاصل آنها ایجاد گردد.
همچنین بیماری به نام دیستونی فانکشنال میتواند مشکلاتی را برای ایشان ایجاد کند.

درد های با منشا عضلات

این دردها بر اثر انجام حرکات مکرر و تکرای ایجاد میشوند
که بیش از توانایی فیزیولوژیک بدن است به همین خاطر به آنها Overuse syndrome هم میگویند.

علامت اصلی این بیماری درد است.
محل درد برحسب نوع آلت موسیقی متفاوت میباشد ولی بیشتر در سر و گردن، کمر و ناحیه کتف و شانه است.
این درد پخش بوده و نقطه ای نیست.
در این بیماری ها به علت اینکه نوازنده اندام ها و مفاصل خود را در وضعیت های نادرستی قرار میدهد
عضلات تحت نیروهای کششی غیر معمول قرار میگیرند و این موجب بروز درد میشود.

از طرف دیگر خسته شدن عضلات بر اثر نوازندگی طولانی مدت موجب فشار بیشتر به عضلات شده و درد را بیشتر میکند.

بهترین آموزشگاه موسیقی تهران

بهترین راه پیشگیری از این دردها داشتن یک پوزیشن و وضعیت درست و مناسب در هنگام گرفتن آلت موسیقی و نوازندگی است.
تکنیک مناسب نوازندگی و حرکات مناسب انگشتان و دیگر مفاصل دست اهمیت زیادی در پیشگیری از این درد ها دارد.

ضعف عضلات نقش مهمی در ایجاد این دردها دارد
پس همه نوازندگان باید نرمش های کششی تمام مفاصل بدن بخصوص مفاصلی که در حین نوازندگی بیشتر بکار میایند را بطور مرتب انجام دهند.
همچنین باید نرمش های منظمی در جهت تقویت عضلات اندام فوقانی، شانه، گردن و کمر انجام دهند تا عضلات آنها در هنگام نوازندگی خسته نشوند.

خستگی عضلات ممکن است در ظاهر احساس نشود ولی عامل عمده درد کمر، گردن و شانه در نزد نوازندگان است.

درد های با منشا تاندون ها

علت این دردها ایجاد تاندینوپاتی و تنوسینوویت است. تاندینوپاتی به معنای خراب شدن تاندون است
و این خرابی بیشتر در محل اتصال تاندون ها به استخوان های اطراف مفاصل ایجاد میشود.
تنوسینوویت به معنای التهاب غلاف اطراف تاندون ها است و معمولا به علت حرکات مکرر یک اندام ایجاد میشود.

محل تاندینوپاتی و تنوسینوویت بسته به نوع آلت موسیقی متفاوت است.
درد این بیمار یها بیشتر در دست، مچ دست و ساعد بوده و در نقاط خاصی از اندام احساس میشود.

مهمترین راه پیشگیری از این دردها داشتن یک پوزیشن و وضعیت درست و مناسب در هنگام گرفتن آلت موسیقی و نوازندگی است.
تکنیک مناسب نوازندگی و حرکات مناسب انگشتان و دیگر مفاصل دست اهمیت زیادی در پیشگیری از درد ناشی از مشکلات تاندون ها دارد.

مشکل مفاصل

مهمترین مشکل مفاصل در نوازندگان ناپایداری آنها است
مثلا یک مفصل متاکارپوفالانژیال شست ناپایدار در یک گیتاریست میتواند موجب حرکات غیر متعارف در این مفصل شود.
این ناپایداری میتواند در دراز مدت موجب بروز آرتریت در مفاصل ناپایدار شود.
در موارد خفیف میتوان برای غلبه بر این ناپایداری ها از اسپلینت های انگشتان استفاده کرد
و در موارد شدید ناپایداری شست، ممکن است عمل آرترودز شست بتواند به بیمار کمک کند.

مشکلات عصب

در نوازندگان، بیماری های اعصاب معمولا به علت تحت فشار قرار گرفتن عصب بوجود میاید.
بطور مثال سندروم کانال کارپ در نوازندگان پیانو به علت تنوسینوویت تاندون های خم کننده ایکه از مچ عبور میکنند ایجاد میشود.

در نوازندگان فلوت و ویولون به علت انداختن وزن آلت موسیقی بر روی قاعده انگشت سبابه ممکن است عصب انگشت تحت فشار قرار گیرد.

در نوازندگان گیتار به علت خم نگه داشتن مداوم مچ دست ممکن است عصب مدیان در کانال کارپ تحت فشار قرا رگیرد.

در نوازندگان ویولون به علت خم نگه داشتن مداوم مفصل آرنج
ممکن است عصب اولنار تحت فشار قرار گرفته و موجب بروز سندورم تونل کوبیتال شود.

مشکل احتمالی دیگر کشیده شدن شبکه بازویی در کسانی است که شانه های شل و ضعیفی دارند.
در نوازندگان سازهای زهی ممکن است در اعصاب انگشت نوریت (نوعی تومور خوش خیم عصب) ایجاد شود.

در این مقاله میخواهیم شما را یکی از انواع ساز موسیقی روسی با نام بالالایکا آشنا کنیم.
این ساز که از خانواده ساز موسیقی زهی است خصوصیات ظاهری منحصر به فرردی دارد.
بالالایکا ظاهر مثلثی شکل و از جنس چوب است که توخالی میباشد و سه رشته سیم دارد

بالالایکا با کوک بالا در موزیک و آکورد استفاده می شود.
این وسیله به طور کلی پایداری کوتاهی دارد، در صورتی که برای ملودی مورد استفاده قرار می گیرد، نیاز به کوک مجدد دارد.
این ساز موسیقی اغلب برای موسیقی محلی و رقص روسی استفاده می شود.

خانواده بالالایکا شامل اندازه های مختلفی است از بالاترین تا پایین ترین:

piccolo balalaika
prima balalaika
secunda balalaika
alto balalaika
bass balalaika
contrabass balalaika

در ارکسترهای بالالایکا وجود دارد که از انواع مختلف تشکیل شده است.
این گروه ها به طور معمول موسیقی کلاسیک را که برای بالالایکا نوشته شده اند را می نوازند.

بهترین آموزشگاه موسیقی تهران

بالالایکا پریما ” prima balalaika ” رایج ترین است؛ نوع پیکولو ” piccolo ” نادر بوده است.
همچنین دو نوع ” descant ” و ” tenor ” از این ساز وجود دارد.
اما این دو نوع بنوعی منسوخ شده در نظر گرفته می شوند.
همه دارای بدن سه طرفه از جنس صنوبر همچنین افرا هستند.

بالالایکا پریما ، سکوندا ” secunda ” و آلتو یا با انگشتان یا مضراب خاص ” plectrum ” بسته به موسیقی نواخته می شود.
و باس و کنتراباس دارای بخش اضافی پایه مانندی است که با مضراب چرمی نواخته می شود.
شایع ترین نوع بالالایکا نوع پرایم است که برای E4، E4 ، A4 تنظیم شده است
گاهی اوقات این ساز به سبک گیتار توسط موسیقیدانان محلیکوک می شود.
به عبارت دیگر G3-B3-D4 (ترتیب سه بالاترین رشته های گیتار روسی) را تنظیم می کند که در آن نوازندگان مانند گیتار روسی به راحتی می توانند اجرا داشته باشند.

بخش مهمی از تکنیک نواختن این ساز، استفاده از انگشت شست دست است،
تا از نت های رشته پایین تر، مخصوصا در پریما، جایی که از آن برای تشکیل آکورد استفاده می شود، استفاده شود.
به طور سنتی، انگشت اشاره از دست راست برای صدای نت ها در پریما استفاده می شود، در حالی که از یک مضراب در ابعاد بزرگتر استفاده می شود.
به دلیل بزرگ بودن نوع کنتراباس ،
به نظر می رسد غیر معمول نیست که نوازندگان ساز موسیقی بالالایکا از مضراب ساخته شده از یک کفش چرمی یا پاشنه بوت است ، استفاده کنند.
همچنین برای باس بالالایاکا می بایست آن را روی زمین قرار داد،
بنابراین بر روی پین های چوبی یا فلزی که در یکی از گوشه های آن حفر شده است قرار می دهند.

تمرین دادنِ گوش یا گوش دادن به پیانیست های حرفه ای، از بهترین راه های ارتقای تکنیک تان است.
همچنین نواختن با گوش موجب تقویت بداهه نوازی تان شده
و به همین خاطر تکنیک عالی ای برای موزیسین های در حال شکوفایی برای یادگیری از اساتید،
برای الهام گرفتن از سبک و حرکت های دست شان است.

رویکرد منعطف

بیشتر پیانیست های آماتور در حال تمرین فشار بیش از حدی وارد می کنند
و این، صدای بلند ناخوش آیندی می سازد و می تواند موجب گرفتگی عضلات شود.
روی کلیدها ضربه نزنید، بگذارید دستتان به نرمی و هموار رویشان سر بخورد.
یک دست ریلکس شده، انعطاف پذیرتر بوده و آسان تر کنترل می شود.
از سوی دیگر قادر خواهید شد سریع تر به کلیدهای دورتر برسید.

ریتم مناسب

ریتم و سرعت جزو عوامل اساسی هر قطعه ای از موسیقی هستند که نمی توانید درباره شان خراب کاری کنید.
حتی اگر از آکوردها و نت هایش اطمینان ندارید ریتم آهنگ را تمرین کنید.
حفظ یک ریتم پایدار همچنین می تواند تعدادی از اشتباهات و بی دقتی هایتان را پوشش دهد.

بهترین آموزشگاه موسیقی تهران

حرکت دادن انگشتان و جاگذاری دست

همیشه بهتر است با دست راست شروع کنید و بعد سراغ دست دیگر بروید.
فهم حرکت دست ها اگر جداگانه باشد آسان تر است.
به تدریج به مرحله ای که همزمان با دوست بنوازید خواهید رسید.
بیشتر اساتید پیانو از همین روش مرسومِ تمرین جداگانه دست ها استفاده می کنند.
وقتی در این تمرین به مرحله خوب و کافی رسیدید سعی کنید از هر دو دست استفاده کنید.
این هماهنگی تان را افزایش داده و بازده نواختنتان را ارتقا می دهد.
آهنگی که می خواهید بزنید را به خاطر بسپارید

به خاطر سپاری نت ها و ساختار آکورد کار آسانی نیست، ولی می تواند نواختنتان را ساده سازی کند.
قطعه موسیقی را به بخش های کوچک تر تقسیم کنید و سعی کنید بیاموزیدشان.
قبل از خواب نواختن قطعه موسیقی را تمرین کنید،
اگر این کار آخرین چیز قبل از خواب در ذهنتان باشد، کمک می کند بهتر موسیقی را به خاطر بسپارید.

روی درست زدن تمرکز کنید، نه سریع زدن

سریع زدن چیزی است که با تمرین بسیار محقق می شود، پس فعلاً روی زدن کلیدهای صحیح تمرکز کنید،
نه سریع زدنشان. به عنوان یک آماتور سعی کنید روی کیفیت و درستی تمرکز کنید،
سرعتِ بیشتر با گذر زمان حاصل می شود.

نواختنِ بخش ها به صورت جداگانه

به عنوان یک تازه کار، برخورد با طیفی مختلف در ساختار آکوردهای یک قطعه موسیقی دشوار است
پس سعی کنید آهنگ را به بخش های مختلف تقسیم کنید.
مثلاً نت های پیانو را با کلید های سیاه یا یک چهارم نت شروع کنید
و رفته رفته سراغ نیم نت یا هشتم و نت کامل یا شانزدهم بروید.
وقتی یک بخش را می زنید با گنجاندن نت های پایانی بخش قبل در آغاز بخش فعلی،
حسی از پیوستگی ایجاد و حفظ کنید.

خواندن و اجرای موسیقی

تکنیک وزن خوانی راه هوشمندانه ای برای فهم بهتر آهنگتان است.
آماتورها بایستی مهارت های خودپذیرای عصبی خود
یا به بیان دیگر آگاهی شان را از جسمشان در فضا را پرورش دهند.
بیشتر موزیسین ها به قدری در نت ها غرق می شوند که تماس و درگیری شان را با واقعیت از دست می دهند.
وزن خوانی در مسیر درست نگهتان می دارد؛
می توانید نت های بعدی را پیش بینی کنید و پیش از رسیدن به آن ها برایشان برنامه بریزید.

جِدّیت در تمرین

از کلیدها گرفته تا نت ها، آکوردها و اجرای تکنیک، همه به تمرین نیاز دارند.
با گرم کردن شروع کنید،
پیش از شروع قطعه اصلی موسیقی مد نظرتان، مقداری با کلیدها و نت ها کار کنید.
۱۵ دقیقه اول تمرین تان را به اصول بنیادی کار اختصاص دهید؛ این، قدرت پایداریتان را تقویت می کند.

پیدا کردن قطعه مناسب

مربی موسیقی تان می تواند در انتخاب قطعه موسیقی برای تمرین کمکتان کند.
حتی می توانید با جستجو در اینترنت قطعه های موسیقی به دردبخوری برای کارتان پیدا کنید.
سایت های بسیاری هم هستند که کتاب الکترونیک و مقالاتی در این رابطه تهیه و ارائه می کنند.
کتاب جالب و سرگرم کننده ای که برای تازه کارها موجود است، کتاب Fake Book است.
این کتاب شامل ملودی هایی از آهنگ های مشهور باضافه اطلاعاتی راجع به ساختار آکوردها است
که کمک می کند پیانیست های نوظهور بتوانند همان کار را روی کیبورد تطبیق دهند و بازتولید و اجرا کنند.

تصوری که شما از صدای خود دارید اغلب با واقعیت مطابقت نمی کند
بیشتر مردم هنگامی که برای اولین بار صدای ضبط شده خود را می شنوند سخت تعجب می کنند
صدای ضبط شده را ساختگی, زیر, وارفته و یا خفه می یابند
این امر دو علت دارد یکی آنکه شما بخشی از صدای خود را از طریق هدایت استخوانی و لرزش های درون جمجمه می شنوید
و دلیل دیگر آن است که شما صدای خود را به طور ذهنی می شنوید
یعنی آنچه می شنوید از یک سو آمیخته است با تصوری که از صدای خوب و مناسب دارید و از سوی دیگر با مفهوم و مطالبی که می خواهید

برای ایجاد صوت دو عامل نیاز است؛ یکی ضربه می زند و دیگر آنکه ضربه را دریافت می کند
و متناسب با کیفیت مقاومت خود و شدت ضربه به لرزه درمی آید.
این ارزش ها به نوبه خود هوای اطراف را مرتعش می سازند و سلسله موج های صوتی پدید می آورند
که به وسیله گوش دریافت می شوند و متناسب با کیفیت شان در مغز تفسیر و تعبیر می شوند.

در تولید صدا، نفس عامل اولی است که در حنجره بر تار آواها که به یکدیگر نزدیک شده اند
(یا کشیده شده اند) ضربه می زند و آنها را به لرزه درمی آورد.
این لرزه ها امواج صوتی ای پدید می آورند که در سینه، حلق، حفره های بالای حنجره، دهان، خیشوم، صورت و سینوس ها تشدید می شوند.
از آنجا که اندام های گفتاری همه افراد از لحاظ شکل و اندازه متفاوت است صدای هر فرد کاملا با صدای دیگران متفاوت است.

بهترین آموزشگاه موسیقی تهران

صدای برخی در ناحیه جمجمه بیش از اندازه تشدید می شود.
علت این نقیصه وجود تنش در انتهای کام و قسمت پسین زبان است
که به نت های سینه اجازه نمی دهد تا صوت را تقویت کنند.
در این گفتار بارها از ریشه دار کردن یا عمق بخشیدن به صدا سخن رفته است.
از لحاظ فیزیکی این کار عبارت است
از به کار انداختن دنده های تحتانی و پایین بردن دیافراگم به درون شکم آنچنان که نفس تا آنجا که ممکن است از عمق بدن شما آغاز شود.

هر گاه شما به هر علتی کلمات را با فشار پرتاب کنید احتمالا نارسایی های زیر به وجود خواهد آمد؛ صدا اندکی زیر می شود،
انعطاف صدا و نوسان های آن از بین می رود، صدا حالتی یکنواخت تولید می کند،
گفتار حالت مکالمه ای خود را از دست می دهد و لحن خطابی می یابد.

تنش در گردن، گلو را منقبض می کند و به آن فشار می آورد. همچنین انقباض مانع تولید نت های سینه می شود
و موجب صدمه دیدن تار آواها می شود.
در عمل تنفس برای تولید صدا نفس نباید زیاد شدید باشد زیرا صوت را نازک می کند و بدان امکان تشدید نخواهد داد.
همچنین نباید زیاده ضعیف یا کم باشد چرا که حالتی حلقی و خفه به صدا می دهد.
در کار تشدید و تقویت نت اولیه استخوان ها نیز می توانند شرکت کنند
و شما می توانید لرزش ایجادشده به وسیله نت اولیه را تا انتهای ستون مهره ها احساس کنید.

آموزشگاه موسیقی تهران

البته این کار منوط به قرار داشتن بدن در یک حالت صحیح است.
مثلا اگر پشت شما کاملا صاف نباشد دنده ها نمی توانند به طورکامل باز شوند
و در قسمت پایین قفسه سینه امکان اندکی برای حرکت به وجود می آید و باعث ایجاد تنش می شود.
مثلا تنش در کمر باعث تنش در شانه ها می شود
و یا تنش در پس گردن به تنش در قسمت پیشین گردن منجر می شود که حنجره در این ناحیه قرار دارد
و تنش علاوه بر اینکه استفاده از حفره های تشدید کننده را محدود می کند ظرفیت تنفسی را کاهش می دهد.

اگر عمل تنفس را همراه با پایین بردن دیافراگم در پایین دنده ها به ویژه در قسمت پسین آنها و نیز در شکم انجام دهید
از آنجا که تمام نیم تنه در عمل تنفس شرکت می کنند،
لزومی ندارد برای تولید صدا به گلو فشار بیاورید و صوتی که بدین صورت به دست می آید دارای عمق و ریشه دار خواهد بود.

در ادامه بحث پیرامون پرورش صدا و بیان به تمرین های فیزیکی و بدنی برای پرورش صدا می پردازیم.
به پشت، کف اتاق دراز بکشید تا آنجا که می توانید پشت خود را باز و گسترده کنید.
زانوها را خم کنید به طوری که نوک آنها به طرف سقف باشد.
نباید به پشت فشار آورد زیرا این کار باعث ایجاد تنش در عضلات آن ناحیه خواهد شد. شانه ها را رها کنید تا باز شوند.
رها کردن آرنج ها در دو سوی بدن و گذاشتن مچ ها روی پهلو به این منظور کمک می کند.
لیک چنان تصور کنید که پشت تان روی کف اتاق کش می آید.
اجازه دهید که گردن کش بیاید و سر از شانه ها دور شود. مچ ها را به نرمی تکان دهید و بگذارید بیفتد.

هما بیابانی